Πώς αφηγείσαι την ιστορία σου όταν δεν μπορείς να δεις;
Πώς διαβάζεις την ιστορία σου όταν οι άλλοι είναι αυτοί που την αφηγούνται;
Σε αυτό το εργαστήριο, οι συμμετέχοντες εξερεύνησαν τα βασικά στοιχεία της αφήγησης: την ταυτότητα, την οπτική και τη φωνή. Όμως αυτή τη φορά, η ιστορία δεν ξεκίνησε με λέξεις — ξεκίνησε με εικόνες, συναισθήματα και χρώματα.
Ο καθένας ζωγράφισε το άτομο που καθόταν απέναντί του — με κλειστά μάτια. Όχι όπως φαίνεται, αλλά όπως το νιώθει. Μια διαφορετική μορφή αφήγησης που έθεσε το ερώτημα: Πώς μπορούμε να αφηγηθούμε μια ιστορία χωρίς λέξεις;
Στη συνέχεια, ένα φύλλο χαρτί τοποθετήθηκε στην πλάτη κάθε συμμετέχοντα. Οι υπόλοιποι έγραψαν λέξεις και χαρακτηριστικά ο ένας για τον άλλον — κοινές ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ δυνατά, αλλά ήταν πάντα εκεί, ολοζώντανες και ξεκάθαρες.
